Antjie Krog

Kyk, ek bou vir my 'n land

Kyk, ek bou vir my ‘n land

Waar ‘n vel niks tel nie,

Net jou verstand.
Waar geen bokgesig in ’n parlement

kan spook om dinge permanent

verkramp te hou nie.

Waar ek jou kan liefhê

langs jou in die gras kan lê

sonder om in ’n kerk ‘ja’ te sê.

Waar ons snags met kitare sing

en vir mekaar wit jasmyne bring.

Waar ek jou nie gif hoef te voer

as ’n vreemde duif in my hare koer.

Waar geen skeihof

my kinders se oë sal verdof.

Waar swart en wit hand aan hand

vrede en liefde kan bring

in my mooi land.

land van genade en verdriet

vanweë die verhale van verwondes

lê die land nie meer tussen ons in nie

maar binne-in

sy haal asem

gekalmeer na die litteken

aan haar wonderbaarlike keel

in die wieg van my skedel

sing dit

ontbrand dit

my tong my binneste oor die gaping van my hart

sidder vorentoe na die buitelyn

van ’n woordeskat nuut in sag, intieme keelklanke

van my siel leer die retina oopgaan

daagliks – ’n duisend woorde

skroei my tot ’n nuwe tong

ek is vir altyd verander. Ek wil sê

vergewe my

vergewe my

vergewe my

jy wat ek veronreg het – seblief

neem my

met jou saam